Χτισμένο από κομμάτια χαρτί που χρησιμοποίησα ως σημειωματάρια για τις σκόρπιες σκέψεις μου, το «κουκούλι» αντανακλά την ανθρώπινη ανάγκη για ασφάλεια, για έναν προσωπικό χώρο πραγματικό ή πνευματικό.
Στο χαρτί αποτυπώνονται «μηνύματα» μίας μόνο επαναλαμβανόμενης λέξης, ή σκέψεις γραμμένες από αριστερά προς τα δεξιά και ανάποδα, σε συνεχώς αναπτυσσόμενους ομόκεντρους κύκλους. Η κυκλική γραφή μοιάζει να υπαινίσσεται ένα κρυφό μήνυμα που προκαλεί κάποιον να το ερμηνεύσει και συγχρόνως περιφρονεί την ερμηνεία. Σημασία έχει η ίδια η πράξη του επαναλαμβανόμενου γραψίματος, η εμμονή σ' ένα ακατάληπτο μήνυμα.
Το «κουκούλι» είναι ένα καταφύγιο φτιαγμένο από λέξεις που στριφογυρνούν, ένας χώρος που ψιθυρίζει στον εαυτό του.