Μάιος-Ιούνιος 2005.

Από το πανεπιστήμιο του Keele μου ανατέθηκε να φτιάξω κάτι για τη νέα αίθουσα του Regional Science Learning Centre. Τα δύο σώματα-κελύφη που έφτιαξα, είχαν ως βάση τους τις ιδέες της θνητότητας και του εύθραυστου της ανθρώπινης φύσης.

Βλέπω το ανθρώπινο σώμα ως δοχείο της ουσίας κάποιου, ένα προσωρινό εύθραυστο σκεύος. Τα σώματα εδώ, φτιαγμένα από καθημερινά οικιακά υλικά (αφρολέξ μόνωσης και πλαστική μεμβράνη), μπορούν να θεωρηθούν ως κούφια, άψυχα τσόφλια ή ως κουκούλια που πρόσφεραν καταφύγιο στους προηγούμενους κατοίκους τους που τώρα έχουν μεταμορφωθεί και συνεχίζουν την πορεία τους. Τα υπολείμματα της στιγμής της μεταμόρφωσης είναι ό,τι έχει μείνει πίσω, σαν ένα έκδημα φιδιού ή τζιτζικιού.
Οι διαφανείς κύλινδροι μέσα στους οποίους είναι τοποθετημένα τα κελύφη, αντανακλούν τη σχέση μεταξύ ανθρώπινου σώματος και ιατρικής. Σαν δοκιμαστικοί σωλήνες εργαστηρίου, χρησιμοποιούνται κι εδώ για να συντηρούν το περιεχόμενό τους.

Το Ντουλαπάκι των Θαυμάτων, όπως και οι μεγάλοι πλαστικοί σωλήνες, περιέχει κι αυτό θραύσματα ανθρώπων, αλλά σ' αυτήν την περίπτωση, πορτραίτα διάσημων επιστημόνων, παγιδευμένων στη δική τους βιβλιοθήκη σπάνιων δειγμάτων.