Ιούλιος 2005.

Θεωρώντας πάντα τη διαδικασία πιο σημαντική από το τελικό αντικείμενο, για την έκθεση 'Strange Attractors' προσπάθησα να ερευνήσω πώς ο χώρος επηρεάζει τη δουλειά και πώς η δουλειά μεταμορφώνει το χώρο, σε μια σχέση αλληλεξάρτησης καθώς αντανακλούν το ένα στο άλλο. Δούλεψα σε διαφορετικά quick projects κάθε μέρα επί δύο εβδομάδες, γνωρίζοντας πως το έργο θα 'συνέβαινε' κατά τη διάρκεια, ως την ημέρα της έκθεσης που έθεσα όριο για την παύση της δουλειάς.

Από τις εύθραυστες πλαστικές αιώρες και τα μπουκάλια με το μαύρο μελάνι, ως το χρωματισμένο αλάτι και το αλατένιο τοπίο που παρουσιάστηκε στο 'τέλος', η αναζήτηση πέρασε από πολλά στάδια που το καθένα οδηγούσε ομαλά στο επόμενο βήμα.

Την ημέρα της έκθεσης, η δουλειά είχε πάρει τη μορφή μιας εγκατάστασης που αποτελούταν από πέντε κρεμασμένες σακούλες με πράσινο χρώμα που έσταζε αργά πάνω σε σπιτάκια, φτιαγμένα από αλάτι.
Έμοιαζε με προσπάθεια αναπαράστασης των φυσικών στοιχείων μέσα στον εκθεσιακό χώρο, καθώς το χρώμα θα έπεφτε σαν πράσινη βροχή στο άσπρο, σαν χιονισμένο, τοπίο. Περίμενα πως η μπογιά θα έβαφε το αλάτι, αλλάζοντας την εποχή του σκηνικού από χειμώνα σε άνοιξη, αλλά αντί γι' αυτό δημιούργησε πέντε μικρές λιμνούλες στη μέση του 'αλατοχωριού' και κατέστρεψε μερικά σπίτια.Το γεγονός ότι δεν είχα τον απόλυτο έλεγχο της δουλειάς, ήταν το πιο ενδιαφέρον κομμάτι όλων των project.

Ενώ τα Κουκούλια με φιλοξενούσαν σαν πραγματικό μου σπίτι και καταφύγιο για αρκετό καιρό, τα αλατόσπιτα χρησιμοποιούνταν ως σύμβολο αφού η ανάγκη για απομόνωση είχε αντικατασταθεί πλέον από ανάγκη για άμεση επικοινωνία.