Ιούλιος - Αύγουστος 2004.

Το λευκό μονωτικό υλικό έδωσε στο χώρο μια αίσθηση ηχομόνωσης που ενέτεινε την ψευδαίσθηση της απομόνωσης του εσωτερικού του Κουκουλιού απ' τον εξωτερικό κόσμο. Το έκανε να φαίνεται ζεστό -ένα καταφύγιο μέσα στο οποίο κάποιος θα αισθανόταν προστατευμένος- αλλά συγχρόνως η λευκότητα του υλικού, με το οποίο ήταν καλυμμένο και το πάτωμα, το έκανε να μοιάζει αποστειρωμένο και αφιλόξενο κελί, αφήνοντας έτσι στον κάθε θεατή να ορίσει τη σχέση του με το έργο. Για μένα ήταν ένας αυτάρκης χώρος που ψυθίριζε στον εαυτό του.