Απρίλιος 2004.

Στην έκθεση Ideal Home σ' ένα εγκαταλειμένο διαμέρισμα, είχα την ευκαιρία να ερευνήσω πώς η συνεχής δράση φορτίζει έναν άδειο τόπο και τον μετατρέπει σε ενεργό χώρο, σε ένα δωμάτιο που παλιότερα κατοικούταν και κουβαλούσε ήδη τις δικές του αναμνήσεις.

Χρησιμοποίησα το παρελθόν του σπιτιού (αντανακλώμενο στα απομεινάρια της ταπετσαρίας που ακόμα κρεμόταν από τους τοίχους)
και τη δική μου γραφή σε μπάλες πολυεστέρα (που χρησιμοποίησα ως σημειωματάρια καταγραφής των σκέψεών μου), για να κάνω ένα σχόλιο πάνω στον τρόπο με τον οποίο κατοικούμε το χώρο, το πέρασμα του χρόνου και τα σημάδια που διαφορετικοί άνθρωποι αφήνουν πίσω τους καθώς προχωρούν με τις ζωές τους.

Το άσπρο χρώμα με το οποίο έβαψα τοίχους, πάτωμα και παράθυρο, έκανε το δωμάτιο να μοιάζει πως αιωρείται ανέγγιχτο απ' τον πραγματικό χώρο και χρόνο.