Σεπτέμβριος2003-Σεπτέμβριος 2004.

Ο κυκλικός τρόπος με τον οποίο γράφω είναι δυσανάγνωστος και μοιάζει να υπαινίσσεται ένα κρυφό μήνυμα που προκαλεί κάποιον να το ερμηνεύσει και συγχρόνως περιφρονεί την ερμηνεία.

Ο γραπτός λόγος είναι εύθραυστος και συνάμα ανθεκτικός. Μεγάλο μέρος της δουλειάς μου βασίζεται σ' αυτό το θέμα κάτι που αντανακλάται και στα υλικά που χρησιμοποιώ.

Έχω πειραματιστεί επανειλημμένα πάνω σ' αυτήν την ιδέα:

Χρησιμοποίησα φουσκωμένα μπαλόνια σαν σημειωματάρια για τις σκόρπιες σκέψεις μου, που έπειτα έσκασα σκορπίζοντας το κείμενο σε σωρούς.

Άφησα μπαλόνια με χειρόγραφο κείμενο να ξεφουσκώσουν αργά με τον καιρό περιορίζοντας την ερμηνεία σε εικασίες.

Έγραψα 'μηνύματα' μίας μόνο επαναλαμβανόμενης λέξης γραμμένης από αριστερά προς τα δεξιά και ανάποδα σε συνεχώς αναπτυσσόμενους ομόκεντρους κύκλους, καθιστώντας την προσπάθεια για ερμηνεία ανώφελη.

Σκέπασα το δέρμα μου με μια μονολεκτική δήλωση μιας σιωπηλής γλώσσας που άφησα να σβήσει σιγά-σιγά με το χρόνο, σαν ένα είδος κουκουλιού που χρησιμοποίησα για να 'προστατευτώ', αλλά και να μεταμορφωθώ σ' αυτό που έγινε η δουλειά μου αργότερα.