Noέμβριος 2003-Οκτώβριος 2004

To 2003 έφυγα από την Ελλάδα για να συνεχίσω τις σπουδές μου σε μεταπτυχιακό επίπεδο στο Staffordshire University της Αγγλίας, για δύο χρόνια. Tο να ζω μόνη σε μια χώρα που δε γνώριζα κανέναν και το φράγμα της γλώσσας που πολλές φορές εμπόδιζε τη συχνή επικοινωνία, μ' έκανε να αισθάνομαι ξένη και αποκομμένη.

Αυτό μεταφράστηκε στη δουλειά μου σε μιαν ανάγκη δημιουργίας ενός προσωπικού χώρου-καταφυγίου μέσα στον οποίο θα μπορούσα να σκέφτομαι, να δουλεύω και να εκτελώ performance που κανείς δε θα παρακολουθούσε. Οδηγήθηκα σε μια αυτοεπιβαλλόμενη απομόνωση μέσα σε μικρούς χώρους όπου θα 'κρυβόμουν' για να αισθάνομαι ασφαλής. Τους χώρους αυτούς τους ονόμασα "Κουκούλια" γιατί αν και χρειαζόμουν την προσωρινή σιγουριά που μου παρείχαν, παράλληλα έλπιζα να φτάσει κάποια στιγμή που θα μπορούσα να τους εγκαταλείψω με αυτοπεποίθηση.

Φτιαγμένα από ξύλο, χαρτόνι ή υλικό μόνωσης, τα "Κουκούλια" ήταν αρχικά, απλά δοχεία-κρυσφήγετα για τις μυστικές μου performance. Αργότερα η παρουσία μου θα ενεργοποιούσε το εσωτερικό και θα το μεταμόρφωνε σε βιωμένο χώρο και τα "κουκούλια" σε επέκταση, όπως το έβλεπα, του σώματός μου στο χώρο.

Έγιναν, όχι μόνο το δωμάτιο μέσα στο οποίο δούλευα, αλλά ο σχεδόν απτός χώρος μέσα στον οποίο κινούμουν, ο χώρος που με τύλιγε και άφηνε αρκετό τόπο για το σχήμα του σώματός μου. Μου επέτρεπε να μπω και έκλεινε ξανά γύρω μου.